Amancio

Amancio Amaro Varela

amancio

Galicyjski czarodziej

Pozycja: Prawy skrzydłowy

Rozegrane mecze: 471 oficjalnych występów

Gole: 155

Data i miejsce urodzenia: 16/10/1939 A Coruña

Amancio był królem prawego skrzydła i artystą, dla którego futbol był przedstawieniem. Gdy wypatrzył go Santiago Bernabéu nie spoczął dopóki nie podpisał z nim kontraktu. Był to rok 1962. Jego spokój i piłkarskie umiejętności oszołomiły futbol krajowy jak i międzynarodowy.

Amancio był gwiazdą drużyny Deportivo La Coruña, z którą awansował do Primera Division w 1959 roku. W okresie przejściowym, dotarł do Realu Madryt. Królewscy właśnie udowodnili, że są królami Europy zdobywając piąty raz z rzędu Puchar Europy pod koniec lat 50. Wraz z przejściem kilku graczy na emeryturę klub musiał stworzyć nową zwycięską drużynę, więc podpisał kontrakt z Galicyjskim skrzydłowym, który dorównywał takim graczom jak Zoco czy Muller.

W swoim pierwszym sezonie w Realu Madryt sięgnął po mistrzostwo kraju. Potem przyszedł czas na kolejne trofea, które zwieńczyło zdobycie Pucharu Europy w 1966 roku.

Ponadto Amancio sięgnął po Mistrzostwo Europy z reprezentacją Hiszpanii w 1964 roku. Co ciekawe zdobył ten tytuł w meczu przeciwko Związkowi Radzieckiemu rozgrywanym właśnie na Santiago Bernabéu.

Dziedzictwo złotej generacji:

Amancio jest również uważany za osobę, która odkryła La Quinta del Buitre. W czasie trenowania rezerw Realu Madryt mógł pochwalić się wielkim osiągnięciem, bowiem zdobył z Castillą mistrzostwo Segunda Division. To był początek nowej, złotej ery Realu Madryt.

Jego zdobycze w drużynie rezerw i odkrycie zawodników tj: Butragueño, Martín Vázquez, Sanchís, Pardeza i Míchel dały mu szansę na prowadzenie pierwszej drużyny przez 7 miesięcy w sezonie 1985-1986.

Po rzuceniu pracy trenera, Amancio skupił się na pomaganiu klubowi na wiele sposobów. Pracował jako skaut, jeden z członków zarządu Florentino Péreza i w końcu jako jeden z organizatorów stulecia Realu Madryt.

Osiągnięcia w barwach Realu Madryt:

9 mistrzostw Hiszpanii

3 Puchary Króla

1 Puchar Europy

2 trofea Pichichi (1969r. i 1970r.)