Real Madryt - Vinicius 4
Mateusz Czarnecki

José Mourinho zainaugurował rok akademicki 2026/2027 na Europejskim Uniwersytecie Realu Madryt. Podczas uroczystości opowiedział o swojej więzi z klubem, jego wartościach oraz wyzwaniach związanych z pracą trenera.

Mourinho o swojej więzi z Realem Madryt

Portugalski szkoleniowiec powitał nowych studentów i podkreślił, że od pierwszego dnia czuł się związany z tożsamością Realu Madryt. „Zawsze chciałem dla tego klubu jak najlepiej” – powiedział.

– To jeden z moich domów, ale dla mnie jest prawdziwym domem. Tak czułem zarówno wtedy, gdy tu byłem, jak i przez trzynaście lat, kiedy mnie nie było. Zawsze chciałem, żeby klubowi dobrze się wiodło, a kibice byli szczęśliwi – dodał Mourinho.

Szkoleniowiec zaznaczył, że wielkość klubu wynika nie tylko ze zdobytych trofeów, lecz także z jego zasad i obecności w świecie sportu oraz społeczeństwie. Wspomniał, że po odejściu z Madrytu lepiej zrozumiał, jak Real jest postrzegany poza Hiszpanią.

– W 2013 roku mogłem zostać, ale odszedłem z miłości do klubu. Uznałem, że w tamtym momencie drużyna nie potrzebowała trenera o moim profilu – wyjaśnił.

Wspomnienia o ojcu i refleksje o pracy trenera

Mourinho przypomniał również swojego ojca, Félixa, byłego piłkarza i trenera, który był wiernym kibicem Realu Madryt. Jednym z ważnych momentów w jego karierze był udział w meczu pożegnalnym Francisco Gento na stadionie Santiago Bernabéu.

– Mój ojciec był zakochany w Realu Madryt i w Di Stéfano. Miał udaną karierę piłkarską, a jednym z jej najważniejszych momentów był udział w pożegnalnym meczu Gento na Bernabéu. Dla jego pokolenia Di Stéfano był najlepszy ze wszystkich – opowiadał Portugalczyk.

Jak dodał, spotkanie miało szczególne znaczenie dla Portugalczyków, ponieważ Eusébio z powodów politycznych nigdy nie grał poza portugalskim futbolem. W tym meczu wystąpił jednak w koszulce Realu Madryt.

Mourinho mówił też o wyzwaniach, z którymi mierzą się trenerzy. Podkreślił, że ważne są zarówno wrodzone predyspozycje, jak i przygotowanie do kolejnych wyzwań.

– Nawet gdy otacza nas wielu ludzi, trener ostatecznie zawsze jest sam, a to niezwykle trudne. W naszej pracy trzeba umieć ukrywać swoje słabości – zakończył.